Законите на Кеплер
На почетокот на 17-от век, Кеплер ги објавувал своите први закони за движење на планетите, докажувајќи дека планетите не се движат во совршени кругови, како што се веруваше претходно, туку во елипси. Исто така, тој покажал дека брзината на планетите варира, односно тие забрзуваат кога се поблиску до Сонцето, а забавуваат кога се оддалечуваат. Неговиот трет закон ја поврзал должината на орбитирањето околу Сонцето со оддалеченоста на планетата, внесувајќи математичка прецизност во разбирањето на космосот и засекогаш менувајќи го текот на науката.
Во исто време, Кеплер ја следел работата на Галилео Галилеј, кој со телескоп откривал планински венци на Месечината, сателитите на Јупитер и фазите на Венера. Инспириран од тие откритија, Кеплер го усовршил телескопот и дополнително го продлабочувал разбирањето на светлината и видот.
Библијата против математиката
Сепак, неговата идеја за точниот датум на настанокот на вселената повеќе зборува за духот на епохата отколку за научната прецизност. Во обид да ги усогласи библиската хронологија и математичките пресметки, Кеплер доаѓа до датум кој денес делува речиси симболично. Дури во 20-от век, со развојот на Теоријата на големиот тресок (Big Bang Theory), научниците доаѓаат до проценка дека вселената е стара околу 13,7 милијарди години што ја поместува пресметката на Кеплер за цела вечност.
Иако погрешил во датумот, Кеплер бил клучна фигура во разбирањето на тоа како функционира вселената. Неговите трудови подоцна силно влијаеле врз Исак Њутн и развојот на законот за гравитација, со што ги поставил темелите на модерната физика.
Можеби Кеплер не успеал да го одреди моментот кога сè почнало, но му помогнал на човештвото да разбере како сè се движи, а тоа, на долги патеки, било многу поважно.
Извор: webmind.rs
